Zoo Lovers

Hoi allemaal,

Na bijna 2 maanden niets gepost te hebben ben ik er weer.
Ik ben volop bezig met afstuderen wat erg veel tijd kost, vandaar dat ik geen tijd heb gehad om artikels te schrijven.

Mei is de maand van de fotografie, dus leek het mij leuk om een aantal foto’s die ik gemaakt heb met jullie te delen.
Een paar weken terug was ik in Diergaarde Blijdorp, waar ik een aantal foto’s gemaakt heb.  Ik heb ook nog een korte video van gemaakt eye of the tiger  die kun je hier bekijken. Aan het eind van de maand zal ik nog een aantal foto’s plaatsen met een ander onderwerp. Suggesties zijn overigens altijd welkom.
Liefs!

  

 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Love is… (3)

Goedemorgen allemaal,

Allereerst bedankt voor de leuke reacties op deel 1 en 2 van dit verhaal.
Vandaag publiceer ik deel 3, ik hoop dat jullie het leuk vinden.
Hieronder kun je deel 1 en 2 nog even teruglezen, mocht je dat leuk vinden.
Voor alsnog; het is maar een fictief verhaal, iedere gelijkenis met de werkelijkheid is toeval.
Fijne dag en veel leesplezier

Vervolg: Love is… (2)

Nieuw verhaal: Love is…

Ik verslikte me bijna in mijn cola. ‘’Weet ik toch, dat meende ik heus niet hoor. Hoe is het nu tussen jou en Lennard?’’

Een rotvraag want wat moest ik antwoorden?
Ik haalde mijn schouders op. ”Ik weet het niet zo goed, maar het is niet zoals het hoort te zijn” lekker vaag weer, maar ik wist gewoon niet wat ik ervan moest denken.
”Niet zoals het hoort te zijn?” Loïs keek me verbaast aan.
‘’Weet je, misschien zie ik spoken hoor, maar ik weet even niet zo goed wat ik moet doen’’ zei ik en vertelde wat ik had bedacht tijdens mijn ritje langs de Boulevard.
‘’Jeetje, meen je dat nou joh?’’ antwoordde Loïs. ‘’Precies de reden dat ik gewoon geen zin heb in dat gedoe met relaties’’. ‘’Zonde voor Ralph, hij is hartstikke gek op je’’, zei ik. ‘’Nee joh, hij heeft me niet eens gefeliciteerd met mijn verjaardag’’
Ralph had me een paar keer gevraagd hoe het met Loïs was toen ik aan het werk was. Hij had een paar keer contact gezocht maar ze had niet of heel kortaf gereageerd, had hij me verteld. ‘’Trouwens, ik heb geen tijd’’, was Loïs antwoord.
Ze wilde duidelijk niet afspreken met Ralph, dat was aan alles te zien. Jammer.

Het was inmiddels eind juli en mijn vakantie op het werk was begonnen.
Heerlijk drie weken vrij.
Mijn collega stuurde me een bericht. ‘’Jammer dat je straks niet meer op mijn afdeling werkt, hoorde dat je naar Ralph zijn afdeling moet’’
Ik wilde boos worden, mijn collega’s wisten het eerder dan ik, beetje jammer.
Maar, ik kwam bij Ralph op de afdeling en dat was iets wat ik echt leuk vond.
Ik kon het goed vinden met Ralph, hij had tenminste humor en dat maakt het werk meteen weer een stuk leuker.
Ik kende Ralph al twee jaar, maar toen viel hij me nooit zo op.
Sinds de keer dat Ralph bij mij op de afdeling stond was er iets veranderd.
Ik leerde hem een beetje kennen en kwam er achter dat hij echt een leuke jongen was.
Hij toonde interesse, was aardig en maakte me aan het lachen.
Ik voelde me er alleen maar schuldig om, want ik had Lennard.
Lennard maakte me in het begin ook blij, maar de laatste tijd twijfelde ik alleen maar aan hem, aan ons.
Toch was ik niet iemand die snel opgaf, iets wat kapot is kun je soms nog repareren in plaats van het meteen weg te gooien.

De tijd vloog. Het werd al augustus. Lennard was gisteren thuisgekomen.
Vandaag was mijn opa zijn verjaardag en Lennard was ook uitgenodigd.
Ik zou hem op gaan halen bij het station. Ik liep naar het station, vanaf opa en oma was het ongeveer 20 minuten lopen.
Ik passeerde de brug en zag Lennard in de verte al staan.
Ik voelde geen enthousiasme, geen blijdschap… dit klopte van geen kanten.
Expres ging ik langzamer lopen. Ik wilde dat het anders was, dat ik wél blij zou zijn om hem weer te zien.
Opgeven, daar hield ik niet van. Vechten voor wat belangrijk voor me is, dat was meer wat ik liever deed en dus besloot ik dat zijn vakantie het ultieme moment was om gewoon een soort van opnieuw te beginnen en een beetje begrip te tonen voor hem.
‘’Heeey, vakantieganger! Hoe is het?’’ riep ik.
Lennard lachte dunnetjes. ‘’Hee. Ja. Ja goed’’.
Mijn optimisme verdween als sneeuw voor de zon. Wat was dit nou weer voor stomme reactie?
Hij gaf me heel houterig een knuffel, alsof hij twijfelde en toen toch maar een knuffel gaf.
‘’Heb je het leuk gehad?’’ vroeg ik maar. ‘’Ja, veel gezwommen, mooi weer’’
‘’Oh leuk, vertel!’’ hij bleef even stil en ik keek hem onderzoekend aan.
‘’ Gewoon, ja het was leuk en veel gezien ik weet niet echt wat ik erover kan vertellen’’. Ik hield mezelf voor dat hij moe was van de reis en dat ik alles later nog wel zou horen. De rest van de weg bleef hij stil en ik wist ook niet echt meer wat ik moest zeggen.
Aangekomen bij opa en oma praatte ik vooral veel met de familie.
Lennard wilde buiten zitten en ging bij wat ooms en tantes zitten.
Ik liet hem expres even alleen, misschien wilde hij dat liever.
Ondertussen vertelde ik een beetje verontwaardigd aan mijn moeder hoe het net was gegaan. ‘’Ik krijg niet echt de indruk dat hij blij is’’, zei ik.
‘’Dat is wel apart ja, maar laat hem anders maar even, misschien is er op vakantie iets gebeurd ofzo.’’ Ik dacht na en dat zou misschien inderdaad ook nog kunnen. Ik zou hem er vanavond wel naar vragen.
Die avond was het nachtmarkt in de stad en ik vroeg opa of ik er heen kon gaan met Lennard, want we sliepen die avond daar. ‘’Natuurlijk, gewoon gaan hartstikke leuk’’, was zijn antwoord.
Zo gezegd, zo gedaan. Ik ging met Lennard naar de nachtmarkt.
Ik kocht een telefoonhoesje en ik kocht voor ons beiden ijs.
De nachtmarkt vond plaats op de Boulevard, waar ik zoveel geweest was de afgelopen weken. We liepen de hele Boulevard af. We liepen langs het bankje, waar ik zoveel gezeten had. Ik moest het gewoon vragen aan hem, er omheen draaien of het voor me houden zou als liegen voelen.
Ik vertelde wat er was gebeurd die ochtend toen Lennard aan het werk was.
Over Tilly, en toen de ontmoeting met Jos.
Voorzichtig vroeg ik: ‘’Lennard… jouw medebewoners hebben allemaal een beperking, een diagnose…maar… waarom woon jij daar dan?’’
Ik vond het rot om te vragen, straks kwetste ik hem nog en dat was wel het laatste waar ik op uit was.
‘’Oh ja, dat’’ begon Lennard. En toen zei hij helaas precies wat ik al vermoedde.
‘’Ik heb eigenlijk ook een beetje een stoornis
Beng! Dat voelde als een klap in mijn gezicht. Ondanks dat ik het eigenlijk al wist, nu werd het bevestigd. Shit!
‘’Oh… wat eh… heb je dan precies?’’ ik voelde me echt stom.
Hoe kan het nou dat ik dit niet gelijk op ons eerste ontmoeting gemerkt had? Toen was hij zo spraakzaam, toonde interesse, maakte grappen… nu was alles precies het tegenovergestelde van wat er toen was.
‘’Dyspraxie en autisme en ik heb weleens een lichte psychose gehad maar verder niks hoor.
Alsof het niks was. ‘’Ooh… maar kun je dan nooit zelfstandig wonen?’’ ‘’Jawel hoor, ik leer hier alleen eerst zelfstandig te wonen en dan ga ik op mezelf.’’ Ik knikte.
Ik was geschrokken. Lennard leek mijn reactie niet raar te vinden en glimlachte terwijl hij naar het water staarde.
Het bleef even stil. ”De vuurwerkshow begint zo, gaan we alvast het strand op?’’ vroeg ik. Wat een reactie. Lekker begripvol ook, maar niet heus. Maar ik wist gewoon niet wat ik moest zeggen. Zoiets verzwijg je toch niet voor iemand? En als het er dan op aan komt doen alsof het gaat om iets heel onbelangrijks. Ik kon het maar niet begrijpen.
Daar zat ik dan. Kijkend naar een vuurwerkshow, maar ik had hier liever met Ralph gezeten. Meteen schrok ik. Wat dacht ik nou toch allemaal, Ralph hoort bij Loïs en ik heb Lennard.
Maar het gevoel ging niet weg. Ik was teleurgesteld en misschien zelfs een beetje verdrietig. Ik zou waarschijnlijk helemaal geen toekomst hebben met Lennard, terwijl ik dat in het begin nooit had kunnen denken.
Bovendien, dat betekende dat ik de relatie misschien wel moest verbreken en ik wist dat ik hem daar heel erg mee zou kwetsen.
Ik liet ons gesprek even voor wat het was en genoot van de vuurwerkshow en de markt. Nadien fietsen we naar mijn opa en oma’s huis en daar bleven we nog even kletsen met mijn oma. Althans, ik praatte nog even met oma. Lennard zei weer niets.

Afbeeldingsresultaat voor vuurwerk strand tumblr

 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Vervolg: Love is… (2)

Goedemorgen,

In November plaatste ik een verhaal op mijn blog

Dit is de link naar deel 1    https://myvisionthroughyoureyes.wordpress.com/2016/11/16/nieuw-verhaal-love-is/

Ik heb daar toen veel leuke reacties op gehad en meerdere van jullie gaven aan dat het jullie leuk leek als ik een vervolg zou publiceren.
Het heeft even geduurd, het moet natuurlijk wel spannend blijven 😉
Hier is deel 2! Fijne dag allemaal

Toen we verder liepen over de gang, kwam er iemand een zijgang uit. Toen ik hem zag schrok ik. Hoe kán dit?

Ik schrok niet omdat ik bang voor hem was, integendeel. Ik volgde een opleiding tot verpleegkundige en werkte met mensen met heel veel verschillende ziektebeelden en ik vind niets of niemand raar en of eng.
De man die ik zag, was een man met downsyndroom.
De man stelde zich voor als Jos. Ik vond hem gelijk aardig. Hij had een variant van downsyndroom waarbij hij redelijk zelfstandig kon functioneren.
Ik dacht nog, dat zal wel de rede zijn dat deze man zelfstandig kon wonen.
We gingen naar Lennards appartement en ik vergat alweer dat ik Jos in dit appartementencomplex had gezien.
Het was verder een gezellige avond, want Lindy en Danny kwamen langs en zulke avonden waren me altijd veel waard.
Lindy en ik konden het goed vinden onderling en we spraken ook weleens af zonder de jongens. De volgende morgen moest hij eerst werken en die avond zou zijn diploma-uitreiking zijn. Ik hoefde niet meer naar school; leerjaar 1 was afgerond en ik had het godzijdank gehaald. Ik had dus vakantie.
Omdat ik dus vrij was, kon ik uitslapen. Lennard vond dat geen probleem, terwijl hij aan het werk was kon ik gewoon in zijn appartement blijven, waar ik blij mee was, want hij moest al om 06:00 op.
Rond 10:00 werd ik wakker. Ik stond op en opende de gordijnen.
Het regende hard buiten, maar ik hoefde voorlopig nog niet weg dus dat gaf niet zo.
Ik liep naar de keuken om een kop thee te zetten en net toen ik de waterkoker aanzette gebeurde er iets dat zo ontzettend gênant was dat ik even niet wist wat ik moest denken. Ik hoorde gerommel aan het slot.
Ik stond aan de grond genageld, want Lennard was aan het werk en Lennard zijn moeder zou vanavond pas langskomen. De deur ging open en een vrouw van rond de 50 verscheen in de deur opening. Ze had fruit in haar handen.
Ik had een veel te groot lelijk t-shirt aan en een kort broekje, ik voelde me ontzettend ongemakkelijk.
De vrouw zag me en wist even niet wat ze moest zeggen.
‘’Oh, ik wist niet dat er nog iemand was… eh, ik ben Tilly, ik kom even het fruit aanvullen. Ik stelde me voor en schudde haar hand. Ik verontschuldigde me, volgens mij. Ik wist het eigenlijk niet zo goed meer want ik was verbijsterd en ik voelde me echt heel ongemakkelijk.  Tilly ook denk ik, maar ze glimlachte vriendelijk naar me.
Ik begreep er helemaal niets van. Het fruit aanvullen?
Ik ging douchen en dacht er daarna even niet meer aan, maar het bleef toch vreemd.

Ja, en nu zat ik hier op het bankje aan het strand en was het ineens kraakhelder.
Dát was het moment waar het was veranderd.
Ik kreeg een vermoeden, dat was dat Lennard in een instelling woonde.
Normaal gesproken was het aan een zorginstelling te zien dát het een zorginstelling was, maar hier was dat dus totaal niet zo, wat aan de andere kant ook wel weer goed was, want het was heel huiselijk, maar het verbloemde ook veel.
Jorick was een begeleider of verpleegkundige en Jos een medecliënt. Tilly was een voedingsassistente en Lennard…?
Die had dus zeer waarschijnlijk een geheim waarvan hij het niet belangrijk genoeg vond om aan mij te vertellen
Dat waren die stiltes, die onhandigheden die me steeds meer op gingen vallen, maar ook het wantrouwige gedrag dat hij soms ineens liet zien…. Shit!
Ik hoopte vurig dat het niet zo was.
Tegelijkertijd schaamde ik me ook een beetje, wat als ik nu allemaal gewoon maar vooroordelen had die niet klopten?
Maar ik wist dat dat niet zo was. Was ik dan echt zó blind geweest?
Ik had die avond niets gevraagd aan Lennard over het voorvalletje met Tilly.
Aan de ene kant omdat ik het diep vanbinnen niet wilde horen en aan de andere kant omdat ik meer bezig was met me klaarmaken voor zijn diploma-uitreiking.
En nu ik hier op dat bankje zat, besefte ik ineens waar het veranderd was.
Ik miste hem dus niet. Omdat mijn onderbewustzijn al wist waarom.
Ik zette mijn favoriete muziek op en fietste terug naar huis.
Die ‘’me-time’’ van Jacintha was een prima idee, maar wat moest ik met deze ontdekking, of soort van ontdeking.. of… wat was het eigenlijk.
Twijfels, dat in ieder geval.
De drie weken vlogen razendsnel voorbij en ik trok veel op met Loïs, die ineens niet meer zo enthousiast praatte over Ralph.
Op een avond was ik ook weer met Loïs en ik vroeg haar hoe het zat tussen haar en Ralph. ‘’Dus, Lo, jij Ralph? Hoe zit dat?’’ Hmm, heb het druk mompelde Loïs alleen maar. ‘’Oh?’’, reageerde ik verbaasd. ‘’Ga je dan niet meer met hem afspreken?’’ ‘’Nee, hij interesseert me niet meer” ‘’Ralph is een hartstikke lieve jongen en nog knap ook, weet je in hemelsnaam wel wat je laat schieten!?’’ riep ik. Loïs lachte. ‘’Misschien moet jij dan eens met hem op date, dat zou nou eens leuk zijn’’. Ze stak haar tong uit.
‘’Gek, ik heb Lennard toch’’! zei ik snel. Ik verslikte me bijna in mijn cola. ‘’Weet ik toch, dat meende ik heus niet hoor. Hoe is het nu tussen jou en Lennard?’’

(wordt vervolgt)
Afbeeldingsresultaat voor love is


Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Geluksmomenten (2)

Hoi allemaal,

Al ruim een maand heb ik geen content geplaatst op mijn blog, in verband met mijn studie, maar vandaag heb ik weer een artikel voor jullie over geluksmomenten, omdat ze je kunnen helpen en omdat ze belangrijk zijn. Bovendien is het leuk om aan zulke momenten terug te denken. Vanaf 1 januari tot op heden heb ik elke dag een geluksmoment opgeschreven zodat ik aan het eind van het jaar ongeveer 365 geluksmomentjes heb en ik precies terug kan lezen wat me blij gemaakt heeft dit jaar. 

Herinneringen ophalen is iets wat ik leuk vind om te doen. Laatst vond ik mijn oude dagboek van 14 jaar geleden terug. Zo leuk om te zien waar de 6 jarige ik allemaal blij van werd. Ik schreef er in dat ik blij was met mijn lieve vriendinnen en dat ze alledrie een prachtige prinsessenjurk hadden. Ik heb echt hardop moeten lachen om wat ik allemaal tegen kwam. Later, toen ik in groep 8 zat heb ik opnieuw een dagboek bijgehouden. We waren een hechte klas en maakten veel leuke dingen mee. Zo mochten we een keer op school slapen, organiseerden wij dat jaar de schooldisco en natuurlijk was er aan einde van het schooljaar onze afscheidsmusical. Ik heb gedurende het hele jaar van alles opgeschreven in dat schrift. Ik was toen 11, ik had een heel ander handschrift en een andere manier van schrijven en denken. Wat natuurlijk logisch is, want naarmate je ouder wordt ontwikkel je jezelf meer en ga je anders tegen dingen aan kijken. Het grappige is dat ik sommige dingen die ik in de dagboekjes geschreven heb eigenlijk al een beetje vergeten was en die lees ik dan ineens terug en dan toch komt de herinnering weer kraakhelder boven, alsof ik het nooit ‘vergeten’ was. 

Gisteren zei mijn zusje tegen me: “Weet je eigenlijk dat jij me hebt leren fietsen?” Dat was iets waar ik best trots op was, en stiekwm nog steeds wel 😉 maar ik kon het me niet meer zo goed herinneren. Toch maakt zoiets me dan blij, dat ze dat heeft onthouden hoe klein ze ook was. Herinneringen zijn eigenlijk de meest bijzondere “bezittingen” die je hebt. Niemand kan ze van je afnemen, maar je kan ze toch delen met wie je maar wilt. 

Wat is jouw geluksmoment van vandaag? Wat is jouw mooiste herinnering?

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Valentijnsdag

Ik hou van jou
Niet alleen vandaag
Elke dag
Zie ik je maar al te graag
Je bent alles voor mij
Jij maakt me aan het lachen, jij maakt me blij
Je bent er altijd voor me, daarvoor bedank ik je graag
Maar niet alleen op een dag als vandaag
Want om jou geven doe ik elke dag
Ik ben elke dag weer dankbaar dat ik je in mijn leven hebben mag

Afbeeldingsresultaat voor valentijnsdag 2017

 

Geplaatst in Geen categorie | 2 reacties

Wereld Kankerdag

Goedemorgen allemaal,

Vandaag is het 4 februari; Wereld kankerdag. Ik zet me regelmatig in voor het KWF omdat ik vind dat kanker voorgoed verslagen moet worden. Omdat ik wil dat niemand meer aan deze ziekte hoeft te overlijden. Om aandacht te vragen voor deze ziekte besloot ik een stukje te schrijven, opgedragen aan mijn oma, maar ook voor alle anderen die moet strijden tegen deze vreselijke ziekte en iedereen die iemand heeft verloren aan kanker

Ik ben er ineens zonder dat je het hebt gevraagd. Ik hou geen rekening met jou en verwacht dat je niet klaagt. Ik put je uit en bezorg je pijn, ik tackel je, languit er is nu geen medicijn.

 Kanker…je hebt het gekregen maar er nooit om gevraagd. Je wilt het beste maken van het leven ondanks de pijn die je draagt. Je wilt sterk blijven, want dat is hoe je altijd was. Al was je motor bijna leeg, je gaf altijd dat extra beetje gas. Opgeven was er niet bij, dat had je nog nooit gedaan. Wij geven ook niet op; ooit zal kanker worden verslaan. 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Wereld gedichtendag

Vandaag is het de dag van het gedicht. Ook dan breng ik graag een lach op je gezicht. Met zomaar wat woorden die dan toevallig ook rijmen. Doorsnee woorden zonder tierelantijnen. Want jij die dit leest, je mag er zijn. Dus lees dit even goed, zomaar voor de gein. Met deze woorden wil ik je zeggen, ingewikkeld als het is. Zelfs een hoopje woorden heeft een betekenis. Geloof dus in jezelf want je bent het waard. Niet alleen op deze dag, altijd uiteraard!

Fijne avond 😘

Geplaatst in Geen categorie | 1 reactie