#1 Praatstoel – World Suïcide Prevention Day

Hoi allemaal,

Vandaag het eerste artikel voor Praatstoel.
Gisteren was het World Suïcide Prevention Day en omdat ik een paar inzendingen kreeg met de vraag of het onderwerp suïcide besproken kon worden gaan we het hier vandaag over hebben. Ik vind het best een heftig onderwerp en eigenlijk schrijf ik nooit echt artikels over heftige dingen, dus misschien is het juist goed om dat nu een keer wel te doen.
Zeker omdat dit een onderwerp is wat juist bespreekbaar gemaakt moet worden en niet in de doofpot gestopt moet worden om er vervolgens maar zoveel mogelijk over te zwijgen.

Tijdens mijn opleiding tot verpleegkundige heb ik een paar keer met dit onderwerp te maken gehad. Ik vond dat best heftig, omdat het voor mij moeilijk voor te stellen is dat iemand een einde aan zijn of haar leven wil maken. Ook heb ik een keer in mijn omgeving meegemaakt dat iemand een poging tot suïcide gedaan heeft.  Gelukkig is die poging mislukt en daar was diegene uiteindelijk zelf ook heel blij mee.
Diegene vertelde dat het vaak de pijn is die mensen willen doden en niet zichzelf in de eerste plaats. Dat zette me aan het denken. Ik vroeg me af wat er dan voor zorgt dat die pijn zo intens is. Het kan van alles zijn, maar het belangrijkste is dat mensen hun verhaal kwijt kunnen, dat er iemand is die luistert en niet meteen oordeelt.
Vorig jaar was er op social media een actie waarbij mensen een symbooltje op hun hand tekenden: de zogenoemde roomie. Door middel van de roomie lieten zij weten: ”Als je ergens mee zit kun je bij mij terecht met je verhaal. Ik zal naar je luisteren en er voor je zijn. Je hoeft niet alleen te vechten tegen je problemen, je bent niet alleen er zijn heel veel mensen die om je geven”

Als je dit leest en je zit ergens mee, weet dan dat je bij mij terechtkan. Praten is misschien geen directe oplossing, maar het kan wel een indirecte oplossing zijn.
Als je vermoed dat iemand kampt met suïcidale gedachten, probeer het onderwerp aan te gaan en de vraag te stellen of je vermoedens kloppen. Natuurlijk is dit misschien lastig, net als iemand in vertrouwen nemen om te vertellen waar je mee zit en wat jou zoveel pijn doet, maar het is ontzettend belangrijk om erover te praten.

Tot zover het eerste artikel voor Praatstoel.
Ik hoop dat jullie er iets aan hebben en delen mag natuurlijk altijd.
Volgende week ga ik het hebben over prestatiedrang en succesvol zijn.

Fijne avond,

Liefs Cynthia

Advertenties
Geplaatst in Geen categorie | 2 reacties

Parijs dag 3 – Non Merci

Hoi allemaal,

Vandaag het verhaal van de derde en meteen de laatste dag in Parijs.
Het was woensdag 30 augustus. De wekker ging weer vroeg want we kregen te horen dat het ontbijt tussen 08:00 en 08:30 was voor ons.
We vonden dit vreemd want de bus zou pas vertrekken om kwart voor 10.
Beneden aangekomen namen we een stevig ontbijt met croissantjes, yoghurt en een paar chocoladebroodjes.
Uiteindelijk bleek dat we gerust nog langer hadden kunnen blijven zitten in de ontbijtzaal, maar de tijden leken iedere dag anders te zijn. Ach ja, we hadden in ieder geval een prima ontbijt dus niets te klagen.

Rond kwart over 11 kwamen we aan bij Mont Martre.
Eerst volgde een straatje met vele souvenirwinkeltjes. Ik kocht er, heel cliché, een shirt met I Love Paris en nog wat souvenirtjes voor mn gezin.
Vervolgens gingen we door naar de sacre coeur. De buschauffeur had ons al gewaarschuwd voor zakkenrollers en afzetters dus we moesten heel goed opletten. We wilden graag op de sacre coeur, want vanaf het hoogste punt was het uitzicht erg mooi en dus besloten we naar boven te gaan

.
De weg naar boven stond alleen vol met grote brede mannen die, als je niet uitkeek, armbandjes rond je pols bonden en je daar vervolgens voor lieten betalen.
Jasmijn en ik konden gelukkig aan de afzetters ontkomen door achter een andere familie aan te lopen en zo min mogelijk op te vallen en non merci te zeggen.
We zijn niet een keer gerold dus dat was erg fijn.
Bovenaan was het uitzicht prachtig. Een straatmuzikant speelde harp en er stonden veel mensen omheen. Er ging een hele gezellige sfeer, typisch Frans.
Nou vind ik al best snel dingen mooi en interessant, maar ik voelde me er echt welkom.
Op de Champs-Elysees had ik dat wat minder, de mensen daar

zijn vooral stug en willen alles snel-snel doen, komen wat stugger over.

 

We merkten dat er op heel Mont Martre veel straatartiesten te vinden waren. Toen we een stuk verder liepen kwamen we twee mannen tegen met trommels en ze dansten en zongen. Het publiek werd er vrolijk in meegenomen. Ook waren er veel kunstenaars die vroegen of ze me mochten tekenen. Ook dan moet je goed oppassen want ze durven gerust 50 euro voor een tekening te vragen, al moet ik zeggen dat  ze allemaal wel echt fantastisch konden tekenen. Toch heb ik besloten om het niet te doen, we hadden niet superveel tijd en we wilden graag weer op tijd bij de touringcar staan.
Die vertrok om kwart voor 3 om terug naar Nederland te gaan. In plaats daarvan gingen we even op een terrasje zitten.
Daarna gingen we nog wat winkeltjes binnen en kochten we nog een paar flessen water, het was nog steeds best warm in Frankrijk ondanks de regen die dag.
De tijd vloog voorbij en voor we het wisten moesten we weer terug naar Nederland.
Parijs is een grote stad en drie dagen zijn eigenlijk net te kort om heel Parijs te zien, maar ik wil graag nog een keer terug om andere delen van de stad te zien.

Bisous,

Cynthia

Geplaatst in Geen categorie | 2 reacties

Parijs dag 2 – Living a fairytale

Hey allemaal,

Vandaag dag 2 in Parijs, we gaan naar Disneyland Parijs.
Ik ben er nog nooit geweest, Jasmijn wel dus ze weet precies wat er leuk is om te zien en wat niet.
De wekker ging om half 8.
We moesten vroeg opstaan omdat de ontbijtzaal vanaf half 8 open ging en om half 9 moesten we alweer weg.
Ik ontbijt s’morgens graag uitgebreid, dus wilde ik er vroeg zijn.
Toen we beneden kwamen bleek de ontbijtzaal pas om 08:00 open te gaan, foutje van de buurvrouw die zei dat we er om half 8 moesten staan, kan gebeuren =)
De hotelmedewerker gaf trouwens ook half 8 aan, maar gelukkig waren we nog op tijd en hebben we nog een croissantje met jus kunnen nuttigen.

Om kwart voor 9 zaten we in de bus.
We moesten ook nog anderen ophalen bij een hotel dat een aantal kilometer verderop lag.
Om 10:10 was iedereen aanwezig en konden we doorrijden naar Disneyland.
Op de weg zijn veel files, met name in de Periferique. Om half 12 komen we aan in Disneyland. Het is inmiddels 34 graden, maar het is goed te verdragen. Het is hier een stuk minder vochtig dan in Nederland.
Aangekomen in Disneyland kocht ik meteen de bekende Mini Mouse oren, dat vond ik gewoon leuk om te hebben. Je komt tenslotte ook niet elke dag in Disneyland.
Daarna aten we een brownie op een mini-terrasje.
Er hing een echte Disneysfeer net alsof je in een sprookje wandelt. Het park is ontzettend groot waardoor het echt lijkt alsof je in 1 magische wereld bent. Iedereen is er ook vrolijk.

We liepen rustig door het park en gingen in verschillende attracties waaronder een paar bootjes, ik hou nu eenmaal van varen.
Ook haalden we alvast fastlane-tickets for buzz lightyear, Jasmijn zei dat het een superleuke attractie was. Per persoon kun je 2 fastlane-tickets halen, gewoon gratis.

We gingen op de foto met Balou de beer en we gingen in een spookhuis zonder deuren. Tussendoor aten we een ijsje en dronken we water want dat was met de warmte wel echt nodig.
Daarna gingen we in de rij staan voor buzz lightyear, een soort lasergame.
Daarna gingen we nog in een attractie die een beetje vergelijkbaar is met de Fata Morgana in de Efteling, ook erg mooi gemaakt.
Tenslotte gingen we nog in een zweefmolen en hebben we nog een paar souvenirtjes gekocht in de winkeltjes die overal in Disneyland te vinden waren.Voordat je de poorten van Disney binnenkomt is er een mooi park, waar je gewoon gratis in kunt. In dat gedeelte was ook een fontein waar ik een paar muntjes in gegooid heb.
Volgens mij heeft het geholpen, maar dat vertel ik jullie een andere keer 😉
In Frankrijk krijg je nog muntjes van 1 en 2 cent terug maar hier in Nederland kun je daar eigenlijk niets meer mee, daarom offerde ik ze aan de geluksfontein :p

Zoals ik gisteren al vertelde kunnen sommige Fransen het niet waarderen als je hun taal probeert te spreken, zo ook de dame in het restaurant van Disneyland. Dat was een beetje jammer, maar dat mocht de pret niet drukken. We genoten beiden van een visburger menu en gingen voldaan weer naar buiten.

Om kwart voor 8 werden we weer opgepikt door de touringcar.
Terug op de Champs-Elysees deed de buschauffeur nog een stadstour.
We zagen de lichtshow op de Eiffeltoren, erg mooi.
Helaas heb ik er geen goede foto’s van omdat dat vanuit de bus erg lastig was, maar volgende keer beter.
Rond kwart over 10 waren we weer terug in ons hotel, we waren toen ook ontzettend moe maar we hadden een hele leuke dag gehad.
Morgen nog naar Mont Martre, het kunstzinnige gedeelte van Parijs.

Fijne avond en tot morgen

Liefs Cynthia

Geplaatst in Geen categorie | 2 reacties

# 14 Op de kaart – Frisse morgen in Parijs

Hey allemaal,

Na een lange tijd weer een keer een reisverslag.
Afgelopen week ben ik in Parijs geweest en ik heb het daar erg naar mijn zin gehad.
Ik was er nog nooit eerder geweest en vond het dus absoluut de moeite waard om erheen te gaan. In eerste instantie zouden we naar Praag gaan, maar die reis werd op het laatste moment gecanceld door de organisatie wegens te weinig aanmeldingen dus Parijs werd als alternatief aangeboden, wat we natuurlijk erg leuk vonden.

Dag 1 was een lange dag en begon een beetje rommelig.
Om kwart over 04:15 stonden we op, want om kwart voor 5 reed de taxi al voor.
We werden naar de opstapplaats gebracht en om half 6 kon de bus vertrekken.
Het eerste gedeelte leek goed te gaan, maar toen we in ‘s-Hertogenbosch de een na laatste groep gingen halen bleek de bus overboekt en hadden we een ”probleempje” aldus de buschauffeur. Uiteindelijk stapten we in Maastricht over op een dubbeldekker waardoor iedereen fatsoenlijk kon zitten, wat wel erg fijn was in zo’n warme bus.
Onderweg waren erg veel files, waardoor de heenreis uiteindelijk 10 uur geduurd heeft, maar dat was het dan ook wel waard. 
Het was 31 graden en we stapten vlak naast de Eiffeltoren uit, dus de sfeer zat er al in.
Wel waren we een beetje vermoeid na de lange busreis, maar dat mocht de pret niet drukken. Natuurlijk gingen we meteen naar het park dat aan de Eiffeltoren ligt om een paar goede foto’s te maken. Daarna gingen we verder de Champs-Elysees op waar een enorm winkelcentrum ligt. Alleen al om de Abercrombie & Fitch was een mooie kasteeltuin gebouwd en de winkel zelf was zo groot dat je er makkelijk zou kunnen verdwalen. De straten waren er heel schoon en op veel plekken was beveiliging.

Na het eten gingen we naar l’Arc d’Triomphe want ook daar wilde ik een paar goede foto’s van maken. De binnenkant zag er sierlijk en kunstig uit.  Ik hou daar altijd wel van.

Om 19:45 moesten we terug zijn op de afgesproken plek en bracht de touringcar ons naar het hotel.
Het was een mooi en redelijk goed hotel.
Sommige Fransen kunnen het wel waarderen als je hun taal met hen wilt spreken, anderen kunnen het absoluut niet waarderen en gaan nors over op snel Engels. Het personeel in het hotel had van beide partijen mensen rondlopen.
Ondanks dat de dag een beetje chaotisch begon hebben we wel een leuke dag gehad. De volgende dag zouden we naar Disneyland gaan dus we gingen die avond een beetje op tijd slapen.
Tot morgen!

Liefs Cynthia

 

Geplaatst in Geen categorie | 4 reacties

Verhalen uit de zorg (1)

Hoi allemaal,

Ruim 3 maanden afwezig geweest in mijn blogwereldje, maar vandaag ben ik er weer met een paar verhalen uit de zorg.
Het zijn nu echt nog de laatste loodjes, ik ben bijna afgestudeerd als verpleegkundige.
De afgelopen 4 jaar zijn enorm snel gegaan, ik heb stage gelopen in verschillende branches en ontzettend veel geleerd en meegemaakt tijdens deze stages.
Er komen regelmatig berichten over de zorg in het nieuws, de laatste tijd ook vel negatieve berichten. Van hoge werkdruk tot bezuinigingen en van valpartijen tot verhalen over mishandeling in de mantelzorg.
Allemaal erg om te lezen, want we willen juist het beste voor onze zorgvragers.

Vandaag deel ik een aantal momenten uit mijn werk in de zorg, deze zijn namelijk de reden dat ik zo van mijn werk houd en waarom dit werk vooral ook heel leuk is.
Deze momenten maken dat ik wil blijven doen wat ik het liefst doe: voor anderen zorgen.

Ik begon daar als stil verlegen meisje, 16 jaar was ik toentertijd.
De ouderenzorg was de branche waar ik mijn eerste stage gelopen heb en wat had ik het daar naar mijn zin. Ik werkte op een leerafdeling en er woonden mensen met een PG-achtergrond, maar ook mensen met somatische problemen. Kortom: er was veel diversiteit en er was veel te leren. Ook was het er nooit saai, iedere dag was weer anders.
Het zijn de kleine dingen die de zorg mooi maken, want uiteindelijk waren die ”kleine dingen” voor mij heel groot.
Zo zal ik nooit vergeten dat ik op een ochtend moest werken en ik was een beetje verdrietig, want mijn opa lag in het ziekenhuis en ik was  bang dat ik hem zou verliezen.
Ik begon die ochtend met de zorg voor een vrouw die dementerend was. Ze was regelmatig angstig en vergat veel, wat ze soms zelf nog doorhad en dat vond ze vreselijk.
Die ochtend stond ik aan haar bed om haar wakker te maken. Ze werd niet meteen wakker, maar ze had altijd even de tijd nodig om goed wakker te worden. Het viel me ineens op hoeveel haar dochter op haar leek.
Toen opende ze langzaam haar ogen, waarna een stralende glimlach volgde: ”Dag lieverd, wat ben ik blij dat je er bent”
Ze had het zelf niet door, maar dat ene zinnetje troostte me een beetje en maakte op dat moment echt mijn dag.

Wat ik ook nooit zal vergeten is dat ik met een bewoonster een rondje ging rijden op een elektrische duofiets, door de winkelstraat en door de rest van het dorp. Daar was namelijk tijd voor en als er tijd is moet je die vooral nemen, vond ik. Er zaten verschillende snelheden op de fiets en op een gegeven moment zei ze, op een manier zoals een kind die stiekem iets doet wat niet mag zou zeggen, ”Oooh zet dat ding nog eens wat harder”, even scheuren door de straten” 84 jaar was ze, maar zulke dingen vond ze prachtig en het was ook echt een vrouw met humor. We reden door brede straten, dus vooruit, heel even kon dat wel. Niet te hard natuurlijk, het moest wel verantwoord blijven.
”Kijk nou toch, alle mensen kijken naar ons, en dat jongetje daar zwaait naar ons!” Als ik het zo opschrijf, klinkt het vast veel minder leuk dan het was, maar wat een mooie herinnering is dit. Het is jammer dat jullie de bijbehorende glimlach van oor tot oor niet gezien hebben, dat was het mooiste van allemaal.

Wat ik ook heel bijzonder vond, is dat ik op een ochtend begon met de zorg voor een vrouw die in het derde stadium van dementie zat en ik had haar al een tijd niet gezien. Mijn stage was begin juli klaar en half augustus kwam ik terug om vakantiewerk te doen, ik denk dat ik mevrouw ruim 6 weken niet had gezien.
Toen ik haar wakker maakte, keek ze me even aan en zei toen, met een lekker Zeeuws accent: ”Wat is het lang geleden dat ik jou aan bed gezien heb, maar je bent er weer!, gelukkig! Ze vergat veel en soms herkende ze me ook helemaal niet, maar op dat moment leek ze me te herkennen en haar reactie maakte me zo blij.

Nog iets wat ik zo mooi vind aan werken in de zorg is de dankbaarheid die de mensen uitstralen. Dat ze naar jou toe komen voor een praatje en dat ze je in vertrouwen nemen. Dat tijd nemen belangrijk is, ondanks dat onze tijd schaars is. Die 5 minuten extra kunnen soms al heel veel verschil maken.
Wat is jullie mooiste ervaring in de zorg?

Liefs Cynthia

image

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Love is… (3)

Goedemorgen allemaal,

Allereerst bedankt voor de leuke reacties op deel 1 en 2 van dit verhaal.
Vandaag publiceer ik deel 3, ik hoop dat jullie het leuk vinden.
Hieronder kun je deel 1 en 2 nog even teruglezen, mocht je dat leuk vinden.
Voor alsnog; het is maar een fictief verhaal, iedere gelijkenis met de werkelijkheid is toeval.
Fijne dag en veel leesplezier

Vervolg: Love is… (2)

Nieuw verhaal: Love is…

Ik verslikte me bijna in mijn cola. ‘’Weet ik toch, dat meende ik heus niet hoor. Hoe is het nu tussen jou en Lennard?’’

Een rotvraag want wat moest ik antwoorden?
Ik haalde mijn schouders op. ”Ik weet het niet zo goed, maar het is niet zoals het hoort te zijn” lekker vaag weer, maar ik wist gewoon niet wat ik ervan moest denken.
”Niet zoals het hoort te zijn?” Loïs keek me verbaast aan.
‘’Weet je, misschien zie ik spoken hoor, maar ik weet even niet zo goed wat ik moet doen’’ zei ik en vertelde wat ik had bedacht tijdens mijn ritje langs de Boulevard.
‘’Jeetje, meen je dat nou joh?’’ antwoordde Loïs. ‘’Precies de reden dat ik gewoon geen zin heb in dat gedoe met relaties’’. ‘’Zonde voor Ralph, hij is hartstikke gek op je’’, zei ik. ‘’Nee joh, hij heeft me niet eens gefeliciteerd met mijn verjaardag’’
Ralph had me een paar keer gevraagd hoe het met Loïs was toen ik aan het werk was. Hij had een paar keer contact gezocht maar ze had niet of heel kortaf gereageerd, had hij me verteld. ‘’Trouwens, ik heb geen tijd’’, was Loïs antwoord.
Ze wilde duidelijk niet afspreken met Ralph, dat was aan alles te zien. Jammer.

Het was inmiddels eind juli en mijn vakantie op het werk was begonnen.
Heerlijk drie weken vrij.
Mijn collega stuurde me een bericht. ‘’Jammer dat je straks niet meer op mijn afdeling werkt, hoorde dat je naar Ralph zijn afdeling moet’’
Ik wilde boos worden, mijn collega’s wisten het eerder dan ik, beetje jammer.
Maar, ik kwam bij Ralph op de afdeling en dat was iets wat ik echt leuk vond.
Ik kon het goed vinden met Ralph, hij had tenminste humor en dat maakt het werk meteen weer een stuk leuker.
Ik kende Ralph al twee jaar, maar toen viel hij me nooit zo op.
Sinds de keer dat Ralph bij mij op de afdeling stond was er iets veranderd.
Ik leerde hem een beetje kennen en kwam er achter dat hij echt een leuke jongen was.
Hij toonde interesse, was aardig en maakte me aan het lachen.
Ik voelde me er alleen maar schuldig om, want ik had Lennard.
Lennard maakte me in het begin ook blij, maar de laatste tijd twijfelde ik alleen maar aan hem, aan ons.
Toch was ik niet iemand die snel opgaf, iets wat kapot is kun je soms nog repareren in plaats van het meteen weg te gooien.

De tijd vloog. Het werd al augustus. Lennard was gisteren thuisgekomen.
Vandaag was mijn opa zijn verjaardag en Lennard was ook uitgenodigd.
Ik zou hem op gaan halen bij het station. Ik liep naar het station, vanaf opa en oma was het ongeveer 20 minuten lopen.
Ik passeerde de brug en zag Lennard in de verte al staan.
Ik voelde geen enthousiasme, geen blijdschap… dit klopte van geen kanten.
Expres ging ik langzamer lopen. Ik wilde dat het anders was, dat ik wél blij zou zijn om hem weer te zien.
Opgeven, daar hield ik niet van. Vechten voor wat belangrijk voor me is, dat was meer wat ik liever deed en dus besloot ik dat zijn vakantie het ultieme moment was om gewoon een soort van opnieuw te beginnen en een beetje begrip te tonen voor hem.
‘’Heeey, vakantieganger! Hoe is het?’’ riep ik.
Lennard lachte dunnetjes. ‘’Hee. Ja. Ja goed’’.
Mijn optimisme verdween als sneeuw voor de zon. Wat was dit nou weer voor stomme reactie?
Hij gaf me heel houterig een knuffel, alsof hij twijfelde en toen toch maar een knuffel gaf.
‘’Heb je het leuk gehad?’’ vroeg ik maar. ‘’Ja, veel gezwommen, mooi weer’’
‘’Oh leuk, vertel!’’ hij bleef even stil en ik keek hem onderzoekend aan.
‘’ Gewoon, ja het was leuk en veel gezien ik weet niet echt wat ik erover kan vertellen’’. Ik hield mezelf voor dat hij moe was van de reis en dat ik alles later nog wel zou horen. De rest van de weg bleef hij stil en ik wist ook niet echt meer wat ik moest zeggen.
Aangekomen bij opa en oma praatte ik vooral veel met de familie.
Lennard wilde buiten zitten en ging bij wat ooms en tantes zitten.
Ik liet hem expres even alleen, misschien wilde hij dat liever.
Ondertussen vertelde ik een beetje verontwaardigd aan mijn moeder hoe het net was gegaan. ‘’Ik krijg niet echt de indruk dat hij blij is’’, zei ik.
‘’Dat is wel apart ja, maar laat hem anders maar even, misschien is er op vakantie iets gebeurd ofzo.’’ Ik dacht na en dat zou misschien inderdaad ook nog kunnen. Ik zou hem er vanavond wel naar vragen.
Die avond was het nachtmarkt in de stad en ik vroeg opa of ik er heen kon gaan met Lennard, want we sliepen die avond daar. ‘’Natuurlijk, gewoon gaan hartstikke leuk’’, was zijn antwoord.
Zo gezegd, zo gedaan. Ik ging met Lennard naar de nachtmarkt.
Ik kocht een telefoonhoesje en ik kocht voor ons beiden ijs.
De nachtmarkt vond plaats op de Boulevard, waar ik zoveel geweest was de afgelopen weken. We liepen de hele Boulevard af. We liepen langs het bankje, waar ik zoveel gezeten had. Ik moest het gewoon vragen aan hem, er omheen draaien of het voor me houden zou als liegen voelen.
Ik vertelde wat er was gebeurd die ochtend toen Lennard aan het werk was.
Over Tilly, en toen de ontmoeting met Jos.
Voorzichtig vroeg ik: ‘’Lennard… jouw medebewoners hebben allemaal een beperking, een diagnose…maar… waarom woon jij daar dan?’’
Ik vond het rot om te vragen, straks kwetste ik hem nog en dat was wel het laatste waar ik op uit was.
‘’Oh ja, dat’’ begon Lennard. En toen zei hij helaas precies wat ik al vermoedde.
‘’Ik heb eigenlijk ook een beetje een stoornis
Beng! Dat voelde als een klap in mijn gezicht. Ondanks dat ik het eigenlijk al wist, nu werd het bevestigd. Shit!
‘’Oh… wat eh… heb je dan precies?’’ ik voelde me echt stom.
Hoe kan het nou dat ik dit niet gelijk op ons eerste ontmoeting gemerkt had? Toen was hij zo spraakzaam, toonde interesse, maakte grappen… nu was alles precies het tegenovergestelde van wat er toen was.
‘’Dyspraxie en autisme en ik heb weleens een lichte psychose gehad maar verder niks hoor.
Alsof het niks was. ‘’Ooh… maar kun je dan nooit zelfstandig wonen?’’ ‘’Jawel hoor, ik leer hier alleen eerst zelfstandig te wonen en dan ga ik op mezelf.’’ Ik knikte.
Ik was geschrokken. Lennard leek mijn reactie niet raar te vinden en glimlachte terwijl hij naar het water staarde.
Het bleef even stil. ”De vuurwerkshow begint zo, gaan we alvast het strand op?’’ vroeg ik. Wat een reactie. Lekker begripvol ook, maar niet heus. Maar ik wist gewoon niet wat ik moest zeggen. Zoiets verzwijg je toch niet voor iemand? En als het er dan op aan komt doen alsof het gaat om iets heel onbelangrijks. Ik kon het maar niet begrijpen.
Daar zat ik dan. Kijkend naar een vuurwerkshow, maar ik had hier liever met Ralph gezeten. Meteen schrok ik. Wat dacht ik nou toch allemaal, Ralph hoort bij Loïs en ik heb Lennard.
Maar het gevoel ging niet weg. Ik was teleurgesteld en misschien zelfs een beetje verdrietig. Ik zou waarschijnlijk helemaal geen toekomst hebben met Lennard, terwijl ik dat in het begin nooit had kunnen denken.
Bovendien, dat betekende dat ik de relatie misschien wel moest verbreken en ik wist dat ik hem daar heel erg mee zou kwetsen.
Ik liet ons gesprek even voor wat het was en genoot van de vuurwerkshow en de markt. Nadien fietsen we naar mijn opa en oma’s huis en daar bleven we nog even kletsen met mijn oma. Althans, ik praatte nog even met oma. Lennard zei weer niets.

Afbeeldingsresultaat voor vuurwerk strand tumblr

 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Vervolg: Love is… (2)

Goedemorgen,

In November plaatste ik een verhaal op mijn blog

Dit is de link naar deel 1    https://myvisionthroughyoureyes.wordpress.com/2016/11/16/nieuw-verhaal-love-is/

Ik heb daar toen veel leuke reacties op gehad en meerdere van jullie gaven aan dat het jullie leuk leek als ik een vervolg zou publiceren.
Het heeft even geduurd, het moet natuurlijk wel spannend blijven 😉
Hier is deel 2! Fijne dag allemaal

Toen we verder liepen over de gang, kwam er iemand een zijgang uit. Toen ik hem zag schrok ik. Hoe kán dit?

Ik schrok niet omdat ik bang voor hem was, integendeel. Ik volgde een opleiding tot verpleegkundige en werkte met mensen met heel veel verschillende ziektebeelden en ik vind niets of niemand raar en of eng.
De man die ik zag, was een man met downsyndroom.
De man stelde zich voor als Jos. Ik vond hem gelijk aardig. Hij had een variant van downsyndroom waarbij hij redelijk zelfstandig kon functioneren.
Ik dacht nog, dat zal wel de rede zijn dat deze man zelfstandig kon wonen.
We gingen naar Lennards appartement en ik vergat alweer dat ik Jos in dit appartementencomplex had gezien.
Het was verder een gezellige avond, want Lindy en Danny kwamen langs en zulke avonden waren me altijd veel waard.
Lindy en ik konden het goed vinden onderling en we spraken ook weleens af zonder de jongens. De volgende morgen moest hij eerst werken en die avond zou zijn diploma-uitreiking zijn. Ik hoefde niet meer naar school; leerjaar 1 was afgerond en ik had het godzijdank gehaald. Ik had dus vakantie.
Omdat ik dus vrij was, kon ik uitslapen. Lennard vond dat geen probleem, terwijl hij aan het werk was kon ik gewoon in zijn appartement blijven, waar ik blij mee was, want hij moest al om 06:00 op.
Rond 10:00 werd ik wakker. Ik stond op en opende de gordijnen.
Het regende hard buiten, maar ik hoefde voorlopig nog niet weg dus dat gaf niet zo.
Ik liep naar de keuken om een kop thee te zetten en net toen ik de waterkoker aanzette gebeurde er iets dat zo ontzettend gênant was dat ik even niet wist wat ik moest denken. Ik hoorde gerommel aan het slot.
Ik stond aan de grond genageld, want Lennard was aan het werk en Lennard zijn moeder zou vanavond pas langskomen. De deur ging open en een vrouw van rond de 50 verscheen in de deur opening. Ze had fruit in haar handen.
Ik had een veel te groot lelijk t-shirt aan en een kort broekje, ik voelde me ontzettend ongemakkelijk.
De vrouw zag me en wist even niet wat ze moest zeggen.
‘’Oh, ik wist niet dat er nog iemand was… eh, ik ben Tilly, ik kom even het fruit aanvullen. Ik stelde me voor en schudde haar hand. Ik verontschuldigde me, volgens mij. Ik wist het eigenlijk niet zo goed meer want ik was verbijsterd en ik voelde me echt heel ongemakkelijk.  Tilly ook denk ik, maar ze glimlachte vriendelijk naar me.
Ik begreep er helemaal niets van. Het fruit aanvullen?
Ik ging douchen en dacht er daarna even niet meer aan, maar het bleef toch vreemd.

Ja, en nu zat ik hier op het bankje aan het strand en was het ineens kraakhelder.
Dát was het moment waar het was veranderd.
Ik kreeg een vermoeden, dat was dat Lennard in een instelling woonde.
Normaal gesproken was het aan een zorginstelling te zien dát het een zorginstelling was, maar hier was dat dus totaal niet zo, wat aan de andere kant ook wel weer goed was, want het was heel huiselijk, maar het verbloemde ook veel.
Jorick was een begeleider of verpleegkundige en Jos een medecliënt. Tilly was een voedingsassistente en Lennard…?
Die had dus zeer waarschijnlijk een geheim waarvan hij het niet belangrijk genoeg vond om aan mij te vertellen
Dat waren die stiltes, die onhandigheden die me steeds meer op gingen vallen, maar ook het wantrouwige gedrag dat hij soms ineens liet zien…. Shit!
Ik hoopte vurig dat het niet zo was.
Tegelijkertijd schaamde ik me ook een beetje, wat als ik nu allemaal gewoon maar vooroordelen had die niet klopten?
Maar ik wist dat dat niet zo was. Was ik dan echt zó blind geweest?
Ik had die avond niets gevraagd aan Lennard over het voorvalletje met Tilly.
Aan de ene kant omdat ik het diep vanbinnen niet wilde horen en aan de andere kant omdat ik meer bezig was met me klaarmaken voor zijn diploma-uitreiking.
En nu ik hier op dat bankje zat, besefte ik ineens waar het veranderd was.
Ik miste hem dus niet. Omdat mijn onderbewustzijn al wist waarom.
Ik zette mijn favoriete muziek op en fietste terug naar huis.
Die ‘’me-time’’ van Jacintha was een prima idee, maar wat moest ik met deze ontdekking, of soort van ontdeking.. of… wat was het eigenlijk.
Twijfels, dat in ieder geval.
De drie weken vlogen razendsnel voorbij en ik trok veel op met Loïs, die ineens niet meer zo enthousiast praatte over Ralph.
Op een avond was ik ook weer met Loïs en ik vroeg haar hoe het zat tussen haar en Ralph. ‘’Dus, Lo, jij Ralph? Hoe zit dat?’’ Hmm, heb het druk mompelde Loïs alleen maar. ‘’Oh?’’, reageerde ik verbaasd. ‘’Ga je dan niet meer met hem afspreken?’’ ‘’Nee, hij interesseert me niet meer” ‘’Ralph is een hartstikke lieve jongen en nog knap ook, weet je in hemelsnaam wel wat je laat schieten!?’’ riep ik. Loïs lachte. ‘’Misschien moet jij dan eens met hem op date, dat zou nou eens leuk zijn’’. Ze stak haar tong uit.
‘’Gek, ik heb Lennard toch’’! zei ik snel. Ik verslikte me bijna in mijn cola. ‘’Weet ik toch, dat meende ik heus niet hoor. Hoe is het nu tussen jou en Lennard?’’

(wordt vervolgt)
Afbeeldingsresultaat voor love is


Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen