Het leven in 2050

Hey allemaal,

Drie maanden geleden deed ik mee aan een schrijfwedstrijd waarvan het onderwerp moest zijn: Het leven in 2050. Het verhaal speelt zich dus af in de toekomst en moest voorspellingen bevatten over de toekomst. Neem dit niet al te serieus want dit verhaal is puur op fantasie gebaseerd 😉
Helaas heb ik niet gewonnen, maar hier is het gewoon het hele verhaal!

Ik ben Sofie,  geboren in 2018.
Toen was alles nog redelijk normaal.
Alhoewel, normaal? Ik heb geen idee hoe alles was in de tijden er voor, al ken ik natuurlijk wel de verhalen van mijn ouders.
Zij hadden geen iPad toen ze vier waren en ze speelden buiten met kinderen uit de buurt
Ze speelden spelletjes als verstoppertje, tikkertje of ze voetbalden met een grote groep kinderen uit de wijk. Die spelletjes ken ik ook wel, gelukkig.
Het leven in 2050 is zo ontzettend anders dan het leven in 1993, het geboortejaar van mijn ouders.
Soms betreur ik het weleens dat ík niet in die tijd leefde.
Vandaag de dag communiceren de mensen niet meer met elkaar. Ik ben nu 32, in de bloei van mijn leven zou je zeggen en natuurlijk geniet ik van mijn leven. Het is alleen heel anders dan ik me had voorgesteld, mijn dertigerjaren.
Ik ben gelukkig heel fit, over mijn conditie hoef ik niet te klagen, maar naar de bioscoop gaan zoals mijn ouders deden of lekker hardlopen in het park zit er gewoon niet in.
Bioscopen zijn er niet meer, alles gaat tegenwoordig via de virtual realitybril, die bestond al 3 jaar voor mijn geboorte. Het is een soort bril dus, waar je het beeld van heel dichtbij ziet en waardoor het allemaal veel echter lijkt dan in de bioscoop.
Maar goed, we dwalen af. Ik was aan het vertellen over het feit dat mensen bijna niet meer communiceren met elkaar. Mijn ouders gelukkig nog wel, al zitten ze nogal eens aan hun iPad vastgekleefd. Mijn ouders bellen me vaak om te vragen hoe het gaat en we proberen regelmatig bij elkaar op bezoek te gaan, hoewel dat ook steeds moeilijker wordt. Het milieu is in de afgelopen 30 jaar in rap tempo verslechterd, om het over het gehele klimaat nog maar niet te hebben, dat is dus de reden dat ik niet onbezorgd kan hardlopen in een park.
De regenbuien en onweersbuien zijn vandaag de dag heel erg heftig, op zo’n moment kun je de deur niet uit. Ook hangt er de laatste jaren regelmatig een giftige geur op straat, dat veroorzaakt is door alle uitlaatgassen. Natuurlijk is dat ook een van de redenen dat mensen veel minder communiceren dan vroeger. Mensen zitten tegenwoordig verrassend veel thuis, want alles kán thuis: werken, studeren, eten wordt veelal thuisbezorgt, overige boodschappen kunnen worden thuisbezorgd en vrijwel alles wat je in je leven nodig hebt kun je online bestellen, maar dat was in de tijd van mijn ouders natuurlijk ook al. Dan heb ik nog niet eens het aandeel van robots verteld. Tegenwoordig kunnen menselijke hersenen deels aangestuurd worden door robots. Het klinkt absurd en dat is het misschien ook wel, daarom zal ik even uitleggen waarom dit gerealiseerd is. Ons land is nog steeds een enorm welvaartsland en hersenziekten zoals dementie en herseninfarcten komen nog veelvuldig voor, zelfs in stijgende lijn. Er bestaan operaties waarbij er bij een patiënt met een hersenaandoening robot gestuurde implantaten in de hersenen geplaatst worden. Aangedane delen van de hersenen worden overgenomen door deze robot gestuurde implantaten, waardoor er bij dementie geen geheugenverlies meer optreedt en waardoor mensen na een herseninfarct gewoon weer kunnen praten, lopen en eten zonder problemen.  De technologie heeft machtig grote sprongen gemaakt, wat natuurlijk ook zo zijn voordelen heeft. Wat ben ik trots om te kunnen vertellen dat ik leef in het tijdperk waar er een medicijn tegen kanker is gevonden. Hoewel, een medicijn kun je het niet helemaal noemen, maar het is een tweedaagse behandeling wat een lijkt op de vroegere bestralingsmethode, maar dan volledig pijnloos en mensen worden er niet meer ziek van. Zieke cellen worden vernietigd en er worden nieuwe, gezonde cellen teruggeplaatst in het lichaam van de patiënt. Ik vind het prachtig dat dit kan. Cellenprinters bestaan al jaren. Je staat een klein stukje deel van je huidcellen af zodat deze vervolgens vermenigvuldigd en geprint kunnen worden en dat is een beetje waar je het ‘’medicijn’’ tegen kanker mee kunt vergelijken, alleen maakt het apparaat dan echt gezonde cellen aan, waardoor de patiënt na de behandeling zo snel mogelijk aansterkt.
Dat ik dit fenomeen zo interessant vind, heb ik denk ik van mijn moeder. Zij is tot 10 jaar geleden verpleegkundige geweest. Helaas heeft 90% van de verpleegkundigen plaats moeten maken voor zorgrobots, wat betekende dat mijn moeder haar baan kwijtraakte, tevergeefs. Ze heeft een goede opleiding gehad met stages in 4 verschillende branches. Een goede opleiding, dat was in de studententijd van mijn ouders zeer belangrijk. Nu zijn er nog maar heel weinig opleidingen, omdat een groot deel van het werk overgenomen is door robots. In de zorg, in supermarkten voor zover die er nog zijn en ook in de techniek wordt grotendeels gebruik gemaakt van robots. Dorpen hebben nog kleine supermarkten, volledig gerobotiseerd er is slechts 1 menselijke medewerker aanwezig om vragen van klanten te beantwoorden, mensen praten nog altijd liever tegen een mens dan tegen een robot ondanks de slechte communicatie vandaag de dag.
Voor mensen die buiten hun eigen wil om hun baan kwijtgeraakt zijn, zijn goede uitkeringen tegenwoordig, maar mensen die nooit gewerkt hebben krijgen helemaal niets, ook dat was vroeger wel anders. Waarom dit zo geregeld is, is omdat er vroeger veel gefraudeerd werd. Daarnaast moet er gepresteerd zijn in het verleden wat inhoudt dat je actief gewerkt hebt in je leven. Dat geeft je dan vervolgens recht op een uitkering. Vroeger zou  het erg makkelijk zijn om te frauderen en je hoorde voor en rond mijn geboorte heel veel over terreur; dat is allemaal wat minder, al zijn de aanslagen die nog gepleegd worden velen malen heftiger dan toen, omdat ook de wapentechnieken verbeterd zijn, helaas. Tegenwoordig zijn er systemen waarmee men op de voet gevolgd wordt wat hij of zij doet. Alles wat mensen opslaan in hun computer is zichtbaar voor politie en justitie. Wanneer de computer iets als ‘’bedreigend’’ registreert gaat er direct een melding naar de politie, die vrijwel meteen in actie komt als dat nodig is. Op die manier kunnen criminele acties tegengegaan worden.
Daarnaast staat iedere laptop van elke inwoner in directe verbinding met de politie, ook wanneer zij nooit in aanraking zijn geweest met justitie. Deze wetgeving is er sinds kort, het heeft lang geduurd voordat deze wet erdoor kwam, maar het werkt zeer effectief tegen criminaliteit, justitie ziet op deze manier tenslotte veel meer dan vroeger en zo wordt criminelen hun kans op toeslaan ontnomen. Via de webcam van de computer van burgers wordt er precies meegekeken wat zij doen. Gesprekken worden nauwkeurig gevolgd, alles wat iemand achter de computer doet wordt geregistreerd en zelfs online aankopen kunnen worden ingezien door justitie.
Het zorgt voor meer veiligheid op straat en in het land, maar het maakt een inbreuk op de privacy. Ónze privacy.
De webcam afplakken is zinloos, deze tegenwoordig zijn zó gemaakt, dat ze alles registreren dwars door tape heen. Het is knap dat het allemaal kan, maar ik vind het wel heel ver gaan. ‘’Het is gewoon de tijd’’ zou mijn oma zeggen en zo is het ook eigenlijk maar net.

Advertenties

Over myvisionthroughyoureyes

Reizen - Fotografie - Schrijven - Fashion - Lifestyle - Art - Muziek
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s