Vervolg: Love is… (2)

Goedemorgen,

In November plaatste ik een verhaal op mijn blog

Dit is de link naar deel 1    https://myvisionthroughyoureyes.wordpress.com/2016/11/16/nieuw-verhaal-love-is/

Ik heb daar toen veel leuke reacties op gehad en meerdere van jullie gaven aan dat het jullie leuk leek als ik een vervolg zou publiceren.
Het heeft even geduurd, het moet natuurlijk wel spannend blijven 😉
Hier is deel 2! Fijne dag allemaal

Toen we verder liepen over de gang, kwam er iemand een zijgang uit. Toen ik hem zag schrok ik. Hoe kán dit?

Ik schrok niet omdat ik bang voor hem was, integendeel. Ik volgde een opleiding tot verpleegkundige en werkte met mensen met heel veel verschillende ziektebeelden en ik vind niets of niemand raar en of eng.
De man die ik zag, was een man met downsyndroom.
De man stelde zich voor als Jos. Ik vond hem gelijk aardig. Hij had een variant van downsyndroom waarbij hij redelijk zelfstandig kon functioneren.
Ik dacht nog, dat zal wel de rede zijn dat deze man zelfstandig kon wonen.
We gingen naar Lennards appartement en ik vergat alweer dat ik Jos in dit appartementencomplex had gezien.
Het was verder een gezellige avond, want Lindy en Danny kwamen langs en zulke avonden waren me altijd veel waard.
Lindy en ik konden het goed vinden onderling en we spraken ook weleens af zonder de jongens. De volgende morgen moest hij eerst werken en die avond zou zijn diploma-uitreiking zijn. Ik hoefde niet meer naar school; leerjaar 1 was afgerond en ik had het godzijdank gehaald. Ik had dus vakantie.
Omdat ik dus vrij was, kon ik uitslapen. Lennard vond dat geen probleem, terwijl hij aan het werk was kon ik gewoon in zijn appartement blijven, waar ik blij mee was, want hij moest al om 06:00 op.
Rond 10:00 werd ik wakker. Ik stond op en opende de gordijnen.
Het regende hard buiten, maar ik hoefde voorlopig nog niet weg dus dat gaf niet zo.
Ik liep naar de keuken om een kop thee te zetten en net toen ik de waterkoker aanzette gebeurde er iets dat zo ontzettend gênant was dat ik even niet wist wat ik moest denken. Ik hoorde gerommel aan het slot.
Ik stond aan de grond genageld, want Lennard was aan het werk en Lennard zijn moeder zou vanavond pas langskomen. De deur ging open en een vrouw van rond de 50 verscheen in de deur opening. Ze had fruit in haar handen.
Ik had een veel te groot lelijk t-shirt aan en een kort broekje, ik voelde me ontzettend ongemakkelijk.
De vrouw zag me en wist even niet wat ze moest zeggen.
‘’Oh, ik wist niet dat er nog iemand was… eh, ik ben Tilly, ik kom even het fruit aanvullen. Ik stelde me voor en schudde haar hand. Ik verontschuldigde me, volgens mij. Ik wist het eigenlijk niet zo goed meer want ik was verbijsterd en ik voelde me echt heel ongemakkelijk.  Tilly ook denk ik, maar ze glimlachte vriendelijk naar me.
Ik begreep er helemaal niets van. Het fruit aanvullen?
Ik ging douchen en dacht er daarna even niet meer aan, maar het bleef toch vreemd.

Ja, en nu zat ik hier op het bankje aan het strand en was het ineens kraakhelder.
Dát was het moment waar het was veranderd.
Ik kreeg een vermoeden, dat was dat Lennard in een instelling woonde.
Normaal gesproken was het aan een zorginstelling te zien dát het een zorginstelling was, maar hier was dat dus totaal niet zo, wat aan de andere kant ook wel weer goed was, want het was heel huiselijk, maar het verbloemde ook veel.
Jorick was een begeleider of verpleegkundige en Jos een medecliënt. Tilly was een voedingsassistente en Lennard…?
Die had dus zeer waarschijnlijk een geheim waarvan hij het niet belangrijk genoeg vond om aan mij te vertellen
Dat waren die stiltes, die onhandigheden die me steeds meer op gingen vallen, maar ook het wantrouwige gedrag dat hij soms ineens liet zien…. Shit!
Ik hoopte vurig dat het niet zo was.
Tegelijkertijd schaamde ik me ook een beetje, wat als ik nu allemaal gewoon maar vooroordelen had die niet klopten?
Maar ik wist dat dat niet zo was. Was ik dan echt zó blind geweest?
Ik had die avond niets gevraagd aan Lennard over het voorvalletje met Tilly.
Aan de ene kant omdat ik het diep vanbinnen niet wilde horen en aan de andere kant omdat ik meer bezig was met me klaarmaken voor zijn diploma-uitreiking.
En nu ik hier op dat bankje zat, besefte ik ineens waar het veranderd was.
Ik miste hem dus niet. Omdat mijn onderbewustzijn al wist waarom.
Ik zette mijn favoriete muziek op en fietste terug naar huis.
Die ‘’me-time’’ van Jacintha was een prima idee, maar wat moest ik met deze ontdekking, of soort van ontdeking.. of… wat was het eigenlijk.
Twijfels, dat in ieder geval.
De drie weken vlogen razendsnel voorbij en ik trok veel op met Loïs, die ineens niet meer zo enthousiast praatte over Ralph.
Op een avond was ik ook weer met Loïs en ik vroeg haar hoe het zat tussen haar en Ralph. ‘’Dus, Lo, jij Ralph? Hoe zit dat?’’ Hmm, heb het druk mompelde Loïs alleen maar. ‘’Oh?’’, reageerde ik verbaasd. ‘’Ga je dan niet meer met hem afspreken?’’ ‘’Nee, hij interesseert me niet meer” ‘’Ralph is een hartstikke lieve jongen en nog knap ook, weet je in hemelsnaam wel wat je laat schieten!?’’ riep ik. Loïs lachte. ‘’Misschien moet jij dan eens met hem op date, dat zou nou eens leuk zijn’’. Ze stak haar tong uit.
‘’Gek, ik heb Lennard toch’’! zei ik snel. Ik verslikte me bijna in mijn cola. ‘’Weet ik toch, dat meende ik heus niet hoor. Hoe is het nu tussen jou en Lennard?’’

(wordt vervolgt)
Afbeeldingsresultaat voor love is


Advertenties

Over myvisionthroughyoureyes

Reizen - Fotografie - Schrijven - Fashion - Lifestyle - Art - Muziek
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s